With a Smile (Goodbye)

Limang taon. Oo. limang taon din nating pinagsasaluhan ang mainit ng ating pag-iibigan. Sa una, akala ko hindi natin malagpasan ang pagsubok na dumaan sa ating pagsasama. May mga pagkakataon na gusto na nating bumitiw pero dahil sa pagmamahalan natin. Tayo'y pinagsama pa rin ng ating tadhana. Noon, hindi ko akalain na magiging tayo. Hindi ko lubos maisip na ikaw at ako ay magkakasama at pagsaluhan ang magagandang alaala.

Dati, lagi kong iniisip na langit ka at nasa lupa lamang ako. Ang hirap mong abutin. Pero laking gulat ko, isang araw, ikaw'y napapasaakin. 

Dati, akala ko, ayaw ng mga magulang at mga kapatid mo sa akin dahil sa antas ng inyong pamumuhay. Kumpara naman sa antas ng aking pamumuhay. Malaki ang agwat. Pero hindi ito balakid sa ating pagmamahalan. Bagkus, tinanggap nila ako ng buong buo. Walang pagdududa!

Ang saya noong mga panahong iyon. Kaya, sobra kitang minahal at inaalagaan. Pati mga magulang at mga kapatid mo ay minahal ko at inaalagaan ko dahil sa isip ko, bihira lamang ang ganito, ang pagtrato nila sa isang katulad ko. Sobra napakabuti nila sakin.

Dumating ang panahon na bigla ka na lang nanghina. Biglang humina ang katawan na dati kay sigla. Napag-alaman namin, na hindi ka na magtatagal. Sobrang lungkot ng aking nadarama. 

Hanggang sa dumating ang araw na iyon, nais mong dalhin kita sa dalampasigan. Nais mong lumanghap ng sariwang hangin. Dinala kita roon. Kumapit ka sa aking likod habang naglalakad tayo papunta sa dalampasigan. Ramdam na ramdam ko ang iyong paghahabol ng hininga. Ramdam ko ang panghihina mo. Pero lakas loob mo pa ring magpatuloy sa ating patutunguhan.

"Kargahin na kita," ngunit ngiti lamang ang sinagot mo sakin.

Kinarga kita hanggang marating nating ang dalampasigan. Dahan dahan kita binaba sa buhanginan. Kitang kita ko ang mga magaganda mo pa ring ngiti. Ngiti na laging nagpapalakas ng aking loob.

Katabi kitang nakaupo hanggang tinatanaw ang papalubog na haring araw. Hawak hawak ang kamay mo. 

"Napakaganda ng buhay. Napakaganda ng buhay ko noong makilala kita," mahina mong sabi  sa akin "napakasaya ng mga alaala ng ating pinagsasaluhan. Masaya akong binigyan mo ng kulay ang mundo ko. Hindi mo nakakalimutang isuot ang mga ngiti sa aking mga labi."

Halik lamang ang naisagot ko sa mga salitang lumalabas sa iyong mga labi. At ang katagang, Mahal na mahal.

"Rex, nais ko ng matulog" sambit mo sa akin "mahal na mahal din kita." Higpit ng yakap mo sakin habang sinasabi mo iyon. Humiga sa aking kandungan. Dahan dahan mong pinikit ang mga mata mo habang sinasabi ang "Maraming salamat..."

With a Smile – Aiza Seguerra Song Lyrics

Tatsulok

***

Ang buhay ay mapaglaro. Kapag hindi ka marunong lumaban, talo ka! Sa buhay, hindi lahat ng gusto natin ay  mapapasaatin. Minsan, akala mo ang taong gusto mo ay gusto ka rin. Minsan, binigay mo na ang buong puso mo sa taong akala mo ay buong buo din binigay ang puso niya sayo. Hindi lang minsan kundi madalas ay paglalaruan ka ng iyong tadhana.

Ang taong iniibig ko ay meron ding iniibig na iba. Mahal niya ako pero hindi buo! Oo, naging kami. Pero hindi tumagal. Hindi nag-work ang relasyong sinimulan namin. Umabot ng isa’t kalahating taon, okey na yon! Sa sandaling iyon ay naging masaya naman ako, sa sandaling iyon ay naramdaman ko din naman kahit papaano ang pagmamahal na hinahanap ko. ‘Yon nga lang e sa bandang huli ay sakit ang nararamdaman ko sa katutuhanang hindi pala talaga ako  minahal ng buo. Kumbaga, pinaniwala ka ng mahal na mahal ka niya.

Ako si Claire, umiibig kay Alex, siya ang lalaking minahal ko, siya ang nagturo sa ‘kin sa lahat ng bagay na hindi ko pa nagagawa, at siya ang nag-introduce sa ‘kin sa sports at iba’t ibang klase ng pagkain na hindi ko pa natitikman.

Masakit! Sobrang sakit na mawala siya buhay ko. Pero wala nga akong magagawa. Sabi nga, first step to moving on is to MOVE.

**

Malaki ang pagkakamaling nagawa ko sa tanang buhay ko. Pinaasa. Sinaktan ko ang babaeng pinagkatiwala sa akin ang kanyang puso. Umaasa ako noon na mamahalin ko siya ng buo pero nagkamali ako. Dahil sa t’wing kami’y magkasama, pinapangarap ko na sana siya ang kasama ko (ang tunay na nagpapatibok ng puso ko). Oo, alam kong mali ako. Maling mali!

Sa loob ng isa’t kalahating taon ko siyang pinaniniwala na siya ang mahal ko, na siya ang nagpapasaya sa akin araw-araw, na siya ang pinapangarap ko na makakasama habang buhay.

Kinukurot ang puso ko sa t’wing ibubulong niya sa ‘kin ang, “Alex, wag mo kong sasaktan ha.”

Siguro nga, pagkakataon na ang gumawa ng paraan para magkahiwalay kami. Ang hirap palang makasakit ng kapwa mo lalo na kung ang taong nasasaktan ay wala namang ginawa sayo ng masama. Nakaka-guilty dahil sa loob ng isa’t kalahating taon ay pinaramdam niya sa ‘kin ang pagmamahal na walang kapalit at inaalagaan niya ako.

Madaling magpanggap na masaya ka. Madaling sabihin na abot langit ang kasiyahang nadarama mo sa t’wing kasama mo ang iyong irog. Subalit, napakabigat nito sa dibdib dahil ikaw lamang ay nagpanggap. Nasasabi ko na lang sa sarili ko, sana sinisigurado ko ang nararamdaman ko noon para hindi ako nakakasakit ng damdamin ng ibang tao.

Pinagdusahan ko na ang mga pagkakamaling nagawa ko. Umiibig ako sa babaeng napakamanhid. Umiibig sa babaeng hindi ko alam kung may pagtingin sa akin o wala. Ang sakit pala ng ganito, ang hirap! Dahil hindi ko alam kung aasa pa ba ako o palayain ko na lang siya sa aking puso. Ngunit, may parte ng aking puso ang nagsasabi, wag mo pakawalan. Ang hirap!

“Hanggang pangarap ka na lang ba, Donna?”

**

Mabait siya sa akin. Inaalagaan niya ako kahit hindi ko naman hinihingi sa kanya. Binibigay ang lahat ng kailangan ko. Mag-isa lang ako sa lugar na ito. Walang kamag-anak. Walang kakilala. Pero isang lalaki ang natagpuan ko na nagmamalasakit sa ‘kin. Pinaramdam niya kung gaano ako ka-espesyal. Tinuring ko siyang matalik na kaibigan. Pero alam ko at ramdam ko na iba ang pagtingin niya sa akin.

Nakakatuwang isipin dahil sa kanya ko naramdaman na noon ay hindi maibigay ng kamag-anak at pamilya ko. Itinakwil nila ako. Pinalayas. Kinamuhian ng buong barangay. Kahit pamilya ko ay hindi ko ito maramdaman. Pati pamilya ko, na akala ko, sila ang magtatanggol sa akin. Pero HINDI! Itinatakwil din nila ako.

Pilit ko kinalimutan ang aking nakaraan. Pilit ko magpaka-normal na tao sa piling ng lalaking nagbigay ng kakaibang trato sa akin. Pakiramdam ko isa akong normal na tao.

Ngunit...

“Patayin ang babaeng yannnnn… ” sigaw ng mga tao sa bayan papunta sa bahay ko. May dala dalang itak ang bawat isa sa kanila. Hindi ko alam ang gagawin ko, wala si Alex. Ito na nga ang kinatatakutan ko.

“Patayin ang babaeng yannnnn….”

“Isang halimaw!!!!” sigaw ng isang babae. Kinakalabog na ang buong bahay. Pintuan na pilit binuksan. Nakapasok ang mga tao, tinutunton nila ang kinaroroonan ko. Hinahalughog ang buong bahay…

“Nakita ko na ang halimaw!” sigaw ng matandang babae, na bigla naman kumaripas ang mga tao sa kinaroroonan ng matandang sumisigaw.

Mga taong galit na galit. Pinagtatadtad nila ako. Mula buntot, katawan hanggang sa ulo!

“Isa kang salot, babaeng ahas!”

What I've learned about love

If you love someone always appreciate what he/she does for you. I used this quotes in my previous post and it talks about love, how to take care of your love ones and the feeling of being in love. It is important that you appreciate small things what your other-half have done to you and taking care of the relationship, as well! Let him or her know how much you value your relationship and how much you love him or her.

There’s a possibility that he/she will give up on your love or he/she will leave you if you don’t pay attention to the effort, and the love of your love ones. So, before it happens…appreciate, adore, respect, encourage each other, avoid negativity and take care of your other-half.

You've been through so much pain since your other-half left. Huli na kasi ang lahat para pagsisihan ang mga maling nagawa. Kelan ba nasa unahan ang pagsisisi? You’ve been given so many chances but you didn’t do anything to work it out. Sad to say, chances no more!

There’s nothing you can do but to accept that everything is gone. You’ve been loved by your other-half but you didn’t do anything to feel him/her that your relationship is worth fighting for. You did something wrong that everything end up nothing! So, yeah, it hurts and you regrets for what you have done in your relationship. Pero huli na nga ang lahat, di ba?

Thinking over and over again…loneliness hits you…too much pain…sleepless nights…

Sometimes, you still not convince yourself that you and your significant-other were through. And you’ve realized how much he/she is important to your life once he/she is gone. It hurts and it caused too much pain for both of you but yeah, it’s all over. 

Moving on is the next process. Acceptance is important to move on. Accept the fact that your other-half is not in your side anymore. Accept your mistakes and learn from it. It just takes time to move on and you feel empty and broken but you will used to it...


Yeah, it's so SAD! This is not really EASY. 

Sigh! This is life….we have to deal with it!

Dear folks, if you have boyfriend, girlfriend, husband/wife just appreciate the love, take care of him/her, value your love ones and feel them that they're worth.

Thanks for reading...Have a nice day!

Bye for now!

Sharing this song to you, folks!

Happy Valentines Day

Love has many different meanings for all different types of people - is one of the most difficult questions to ask. Love is patient. Love is kind. Love is blind. You can't really give the true meaning of love.

But regardless of how you set this, the most important is that you love and know how to share or show it to someone special. The depth of love cannot be measured or question it because sometimes it makes your someone special hurt their feelings if asking them on how much he/she loves you. It’s like you do not trust him/her.

But love is also not always in one happy moment that individuals both together. There is also a sad moment when the time comes that you and your other-half have problems, misunderstandings, fights etc. You don't have to worry because it's normal in a relationship. You just need to understand each other and trying to be humble and always put in mind that nobody is perfect. Through with this, the relationship that you have created will become stronger. Without a fight, I guess, the poor relations you have.

Love is caring for someone so profoundly that without your significant other you feel so incomplete. The day is not complete if they are not around or talking with him/her and you feel sad if you don't communicate with each other.

You would do anything just to make them happy and to protect them. Love is like a spell that would touch your heart so deep and makes you happy if he/she is in your side in good times and bad times.

And of course, if you love someone always appreciate what she/he does for you.

A lot of tests will come in any relationship, but if the two of you overcome it, I am sure the relationship goes stronger and healthier. Just be together, share joy and sorrow, understand each other or provide space to others, but always be there if you need each other.

Wag mo ko i-stalk

Bebot: H'wag mo na nga akong i-stalk! Ligawan mo na lang ako.

Stalker: Sasagutin mo ba ako kung sakaling liligawan kita?

Bebot: Aba! Depende sa diskarte mo!

Larawan galing dito

Banat

larawan mula sa redgage

Boy: May tanong ako. May sagot ka ba?

Girl: Hmmm. Tanong ka muna.

Boy: Gusto mong mainlove?

Girl: Ha? Sino ba naman ang ayaw mainlove?

Boy: So, gusto mong mainlove?

Girl: Oo naman!

Boy: Bakit ayaw mong mainlove sa akin? Inlove na kasi ako sayo e.

Sa Gitna Ng Dilim [3]

Part 1
Part 2


Biglang may yumakap sa akin....

Hindi ko maanig ang mukha.... madilim ang paligid.

Yakap na mahigpit ang pinakawala niya sa akin.

Hmmm... masarap! Kaya hindi ako tumutol. Ang bango!

Si Sarah ito.... Yes! Nagbalik si Sarah ko!

Yakap na mahigpit.... yakap na tila ba sinasabing wag mo akong bibitawan. yakap na nagpapatunay na mahal na mahal ka. yakap na siyang nagpapatatag sa akin.

"Sarah.... nagbalik ka! Salamat sa Diyos at nagbalik ka!"

Yakap lamang ang tugon niya sa akin. Unti unti niyang pinakawalan ang nakagapos sa aking katawan na wala imik. Pilit kong inaaninag ang kanyang maamong mukha ngunit nabigo ako.... maitim ang nakikita ko sa kanyang mukha dahil binabalot ng kadiliman ang lugar na ito. Anong lugar ba kasi to?!

"Sarah... bakit ang dilim sa lugar na ito? nasaan ako? nasaan tayo"

Pero bigo akong marinig ang boses ni Sarah. Na-pepe na yata ito sa kadiliman. Tsk! Hinawakan niya ang aking pagmumukha. As if naman nakikita niya rin ako! Tsk! Pero sige pabor sa akin ito. Hawak lang Sarah! Hindi kita pakakawalan ngayon!

"Clarence...." bulong niya.

Aba! Nagsasalita pala ang babaeng ito.

"Yes. Sarah! Nasaan ba tayo?" 

"H'wag kang maingay. Tumakas lang ako sa aking malupit na Ama."

Hinawakan ko ang kanya mukha. Kainis naman kasi! Ang dilim! Hindi ko makikita ang ganda ng mukha ni Sarah ko! Bwisit!

"Clarence... mahal kita!"
"Mahal na mahal din kita, Sarah!"
"Ikaw ang mundo ko, Sarah"
"Ows? Di nga?"
"Oo naman no! Ayaw pa maniwala nito. Hmp! Kainis ka!"
"Joke lang, 'to naman tampururot agad!"
"May hihilingin ako, Sarah" pabulong kong sabi sa kanya.

Pero nabigo ako sa kahilingan ko. Gusto ko lang naman ng konting liwanag para masilayang ang kagandahan ng Prinsesa ko. Unfair! Life's unfair! Grrr...

Niyakap ko na lang siya ng mahigpit.... Niyakap niya rin ako. Hinalikan ko siya sa mga labi. Ang tamis pa rin ng mga labi niya. Sarap! Gumanti siya sa ginawa ko. Kaya naman naghalikan na kami sa ilalim ng punong kahoy na pinalibutan ng kadiliman. Pero oks lang.... mas okey na 'to!

Ilang minutong halikan ang ginawa namin.... pero di ako nakatiis.... may sariling isip ang aking mga kamay at naglakbay ito sa katawan ni Sarah...walang siyang tutol kaya tanda ito na sumasang-ayon siya sa ginagawa ko.

Unti unti ko siyang hinubaran ng damit. Damn! You're still sexy, Sarah! I love your body! Wala pa rin siya tutol... nagpaubaya siya.

"Ohhh... Clarence, I love you!" bulong niya.

Abangan ang huling yugto ng kwentong ito...

Paraiso

Excited akong sunduin si Vicky dahil madali ko siyang napapayag kanina sa paanyaya ko. Pero hindi ko siya maintindihan kanina. Kung bakit siya’y supladang makikipag-usap sa akin. Pero di ko alintana iyon dahil mas nanaig ang saya ng aking puso dahil madadala ko siya sa lugar na kung saan ay lagi kong pinupuntahan noon. Hindi ko na napuntahan ang lugar mula noong bumalik ako dito. Pero ayon sa aming mga tauhan doon ay maayos pa rin naman daw ang lugar.

Dali dali akong lumabas ng aking tahanan upang tunguhin ang tahanan kung saan si Vicky ay naghihintay. Ayaw kong mahuli sa takdang oras na kanyang binigay sa akin kanina.

Natatanaw ako ni Clarisse na padating sa kanilang tahanan. Habang papalapit ako sa tahanang iyon ay bigla akong kinakabahan. Hindi ko alam kung bakit, pero hinayaan ko lamang ito. Siguro dahil hindi ko alam kung magugustuhan niya ang lugar kung saan ko siya ay dadalhin.

“Hi, Clarisse!”

“Hello, Kuya Ronald! Teka po ha, tawagin ko lang si Ate.”

“Okey, sige.”

Habang naghihintay ay tinungo ko muna ang mga litratong nakalagay sa mga living room nila. At doon ay nakita ko ang larawan ni Lawrence, na kayakap si Vicky. Maraming larawan ang mga nandoon na halos kay Vicky at Lawrence lang ang nakalagay. Dalawang litrato lamang ng kanyang Ina at Ama ang nandoon.

“I’m ready!” sigaw ni Vicky

Na siya namang ikinagulat ko at muntik ko ng mabitawan ang isang frame ng litrato niya na kasama si Lawrence.

“Siya pala si Lawrence.” Sabi niya.

Naramdaman ko na good mood si Vicky ngayon, hindi tulad kanina na parang kakain ng taong buhay. Maaliwas at maamong mukha na kay sarap titigan ang bumulaga sa harapan ko. Ngumiti ako sa kanya bilang hudyat na handa na ako sa aming pag-alis. Tara! Yaya ko sa kanya.

Hawak ko ang kanyang kamay noong kami ay naglalakad patungong dalampasigan. Wala siyang imik noon, hinayaan ko na lamang siya. Ilang minutong nakalipas, siya ay nagtanong.

“Saan ba tayo pupunta?”

“Basta.” Sabay ngiti.

“Sige na. Sabihin mo na kasi…” pamimilit niya.

“Mawawala ang sense ng surprise kung sasabihin ko.”

“Alright!”

Natanaw ko na ang bangka lulan si Manong Benjamin. Kumakaway sa amin, nakangiti. Pagdaong ng Bangka ay agad kong inaya si Vicky na sumakay. Inaalalayan ko ito paakyat. Walang ideya si Vicky kung saan kami pupunta sa mga oras na iyon. Hindi ko alam kung ano ang nasa isip niya.

Mga tatlumpung minuto ang byahe mula sa Isla Cansayong papuntang Isla Pasol. Ang Isla Pasol ay katabi lamang ng Isla Cansayong. Maliit lang ang isla kumpara sa Isla Cansayong. May labing limang tao lamang ang nakatira sa Isla at limang pamilya kasama na ang angkan ko. Abot tanaw ko na sa di kalayuan ang Isla kung saan ako ay lumaki.

Pagkadating sa Isla ay agad naming tinungo ang lugar na sinasabi ko. Pero bago ang lahat ay tinakpan ko muna ang mga mata ni Vicky. Pumayag naman siya sa gusto ko…dinala ko sa likod ng aming tahanan. Nilakad namin ang daan kung saan naghihintay ang surprisa ko para sa kanya. Mga isang daang hakba mula sa tahanan ang lugar na pinakapaborito kong tambayan noon.

“Dito na tayo… pwede mo nang tanggalin ang piring mo.”

Tinatanggal niya ang tela na nakatakip sa mga mata niya.

“Welcome to my….PARAISO!”

Napapamangha siya sa kanyang nakita. Napapaligiran kami na mga puno at mga halaman. May man-made lake ka ring makikita sa paligid na pinagawa ng mga magulang ko. Maganda ang lugar na. Mga huni ng ibon ay maririnig. May mga berdeng dahon mula sa mga punong kahoy.

“Ito ang PARAISO ko. Dito ako namulat. Dito ako natuto. Dito ako lumaki.At ang nakikita mo ay regalo ng mga mga magula ko noong kaarawan ko.”

“Sa inyo itong Isla?” sabay tiningnan ang paligid na hindi pa rin naalis ang pagkamangha niya sa lugar na tinatawag kong Paraiso.

Tumango lamang ako bilang pagsagot sa kanyang tanong.

Nilisan ko ang Isla Pasol, noong mag aaral na ako ng kolehiyo sa siyudad. Simula noong nakapagtapos ako ay hindi na ako nakabalik dito dahil tinulungan ko ang aking Ama at Ina sa kanilang negosyo sa siyudad. Hanggang sa natagpuan ko si Gladys, doon ay nakalimutan ko nang bumalik kung saan ako nanggaling.

Pero simula noong namatay si Gladys ay pinili kong balikan ang Isla Cansayong upang makalimot sa masalimuot kong karanasan. Pero nakalimutan ko pa rin puntahan ang Isla Pasol. Yong tahanan ko sa kabilang Isla ang pagmamay-ari ng tauhan ng mga magulang ko dito.

Solong anak lamang ako pero ginusto kong magkaroon ng kapatid pero kritikal si Ina kung magbuntis. Kaya okey na sa kanila na ako ang nag-iisang anak nila.

Katulad ni Lawrence. Namatay din ang aking kasintahan dahil sa kanser. Lubos ko itong dinamdam dahil buong akala ko ay siya na ang dadalhin ko sa lugar na ito. Sa lugar….sa lugar… kung saan kita dinala.

Nakikinig lamang si Vicky sa akin. Namamangha pa rin sa kanyang nakikita. Mga ilang minuto walang nagsasalita sa aming dalawa. Si Vicky ay nakatanaw pa rin sa kabuuan ng lugar. Ako naman ay nakahiga sa damuhan. Pinipikit ko ang mga mata at inaalala ko ang mga nakaraang nakatira pa ako ditto.Humiga si Vicky sa damuhan katabi ko.

“Anong ibig mong sabihin, Ronald?”

“Bago ako lumisan sa lugar na ito… nangako akong balikan ito kasama ang babaeng gusto kong makakasama sa buong buhay ko. At…..at…. ikaw yon, Vicky! Mahal kita… iaalay ko ang lugar na ito para sayo.”

“Ang Paraisong inaalay mo sa akin ay buong puso kong tatanggapin. Ronald, ikaw ang tumulong sa akin upang hindi manatili sa mga nakaraan na siyang nagpapalungkot sa akin. Andyan ka para ako’y pasayahin at ibalik ang mga ngiti sa aking mga labi, dahil sa ginawa mo ako ay naging masayang muli. Ronald, mahal din kita”





Related stories:

• Part 1 - Anghel ni Vicky
• Part 2 - Anghel ni Vicky
• Part 3 - Ikaw Pala
• Part 4 - Ang Gabi Kasama si Vicky
• Part 5 - Si Vicky
• Part 6 - That's Why I Love You

That's Why I Love You

[Si Ronald]

Laging masaya ang umaga sa t’wing kasama ko siya. Nawala na totally ang mga masasamang alaala ng nakaraan. Salamat at pinili kong bumalik sa Isla kaysa magbakasyon sa Europa kasama ang mga magulang ko. Kamusta na kaya sila? Hindi man lang tumawag sa akin. Siguro pinabayaan na lang nila akong mapag-isa muna sa Islang ito. Saka ko na lang ibalita sa kanila na maganda ang nangyayari sa akin dito. Total, malapit na rin sila uuwi at sa Isla raw sila didiretso mula Europa.

Nagising ako sa tilaok ng manok at sa sikat ng araw na pumapasok mulang sa aking bintana. Maganda pa rin ang panahon walang nagbabadyang ulan o masamang panahon. Nakangiting bumangon sa kama,  sa mga masasayang alaala kasama si Vicky. Mga isang buwan na rin kaming magkakilala. Masayang kasama si Vicky. Hindi na ako natatarayan. Magaan ang loob ko sa kanya. Naipapakita ko ang tunay na ako. Hindi ako nahihiyang sabihin sa kanya ang mga nararamdaman ko at kung ano ang nasa isipan ko.

“Ganun din kaya siya?”

[Si Vicky]

Pagbangon ko sa umaga ay si Ronald na agad ang nasa isipan ko. Ano ba itong nararamdaman ko? Sa t’wing kasama ko siya ay tila ang aking puso ay lumulundag sa tuwa. Lalo na kapag hinawakan niya ang aking mga kamay. Ako’y parang natutunaw habang nararamdaman ko ang init ng kanyang mga palad. Paano na si Lawrence? Mahal ko si Lawrence! Wala ng papalit sa pagmamahal ko para sa kanya!

Pero bakit tila araw araw ay hinahanap ko si Ronald. Ang kanyang mga ngiti. Ang paghawak ng kanyang mga kamay sa mga kamay ko ay tila nagsasabing “aalagaan kita hanggang gusto mo.”

Buntong-hininga lamang ang maisasagot ko sa ngayon. Hindi ko pa alam kung ano itong kakaibang nararamdaman ko sa para sa kanya.

Isang umaga….

“Vicky!”

Tila hindi niya ako naririnig. Patuloy pa rin siya sa paglalakad. Hindi ko alam kung saan siya patungo. Subalit, lakas loob ko siyang sinundan. Bahala na kung tatarayan niya na naman ako. Ilang araw din siyang hindi nagpapakita sa akin. Ang sabi lang ni Clarisse ay nagmukmok lang sa kanyang kwarto. Gusto niya lang mapag-isa.

“Vicky!”

Lumingon siya pero tila hindi mo maipinta ang mukha. Tumakbo siya papalayo sa akin. Hindi ko alam kung kanino siya galit na galit. Wala naman akong nagawa na ikinagalit niya. Naalala ko noong huling pagkikita namin ay masaya kami. Tinawag ko ulit siya. Huminto siya sa kanyang pagtakbo at tinititigan niya ako.

“Ano ba?! Hindi mo ako titigilan?!”

“Ha? Ano bang nagawa ko sayo?”

“Wala!”

“Wala pala e. Bakit ka nagagalit? May problema ba? You can share it to me.”

“Wala!” sagot niya sa akin. “Pwede bang layuan mo na ako… pwede?”

“Sabihin mo muna ang dahilan kung bakit kita kailangang layuan.”

“Ronald, please…. Just leave me… I don’t need you!”

Mga ilang minuto din ang nakakabinging katahimik mulang noong lumabas ang mga katagang iyon mula sa kanyang bibig. Medyo nasaktan ako sa sinabi niya sa akin pero hindi ako papatalo sa kanyang mga sinasabi.

“Uyyyy…. Alam ko na kung bakit ka nagkaganyan.”

“What?”

“Hmmm… are you falling…?”

“Falling…..what?” nagtatakang niyang tanong.

“Are you falling in love with me? Tell me…don’t hesitate!”

“Hahaha! Ang yabang mo!”

“Anong ibig sabihin ng tawa na yan?”

“Wala! So, what do you want for me? Why following me, Ronald!”

“I-imbitahin lang sana kita mamayang alas tres ng hapon e. May pupuntahan akong lugar dito sa Isla. At tiyak ay magugustuhan mo. Pleasseeeee?” pagmamakaawa ko sa kanya.

“Alright! Sunduin mo ko sa bahay ng 2:30PM. Okey?” pagtataray niya sagot sabay takbo palayo sa akin.

“Okey! Thank you!”

“ That’s why I love you, vicky…” sa isip ko.

Abangan ang nalalapit na huling kabanata… Maraming salamat!

• Part 1 - Anghel ni Vicky
• Part 2 - Anghel ni Vicky
• Part 3 - Ikaw Pala
• Part 4 - Ang Gabi Kasama Si Vicky
• Part 5 - Si Vicky

True Colors – Glee Cast Song Lyrics

Proposal for a relationship

What if someone propose you for a relationship?

Will you accept it or reject it?

Well, like you, I have also my other account which I can post my rendered poems and some articles. Two months ago I didn't open it because I don't have any new poems and article to post or I am just lazy making new one. Pero nitong nakaraang araw... I have guts to open it and repost the old post... hehehe!

While checking other poems and articles, I also checked my latest messages section and it caught my attention of unfamiliar message and username. And I was a little bit shocked of her letter. Please see below:




However, her letter makes me smile/laugh… hahaha! And I am glad that there’s still someone (like her) that has a belief in the so-called the power of love. But still, nakakatakot because I don't even know her. Anyway, try ko lang, I reply her and now waiting for her response and let see what will happen. LOL!

Mag-syota

Mag-syota na sila simula noong tumuntong sila ng high school. Napaka-sweet nilang dalawa at karamihan sa kanilang mga kaklase ay naiinggit. Maganda at gwapo ang mag-syotang ito. Pareho silang may part time job after their class. Si lalaki, sa boutique ng pamilya niya nagpa-part time. Si babae naman, sa isang coffee shop. Graduating sila pareho at candidate for valedictorian, si lalaki at candidate for salutatorian naman, si babae.

Napaka-swerte nilang dalawa sa isa’t isa at mahal na mahal nila ang isa’t isa. Ang pamilya ng dalawang ito ay hindi naman tutol sa kanilang relasyon. Ipinanganak sila na parehong may respeto sa isa’t isa at pagmamahal sa bawat isa. Para na ngang mag-asawa ang dalawang ito e.

Isang gabi pagkatapos ng party na dinaluhan nila, ay ‘yon na pala ang katapusan ng pagkikita at pagsasama nilang dalawa. Bakit? Ito ang nangyari…

Habang pauwi sila mula sa party na kanilang dinaluhan… si lalaki ay nagmamaneho ng sasakyan. At sila’y binangga ng isang ten wheeler truck… himalang nakaligtas si babae at ang kawawang lalaki ay naipit sa ilalim ng kotseng kanilang sinasakyan. At ito’y binawian ng buhay sa loob mismo ng sasakyan.

Napakasakit at sobrang lungkot ang nararamdaman ni babae dahil sa nangyari, halos hindi na siya lumalabas nang bahay dahil sa sobrang lungkot niya. Maraming tanong ang pumapasok sa isipan niya.

At hindi lang si babae ang nagluksa kundi pati na rin ang pamilya ng lalaki lalo na sa kanyang Nanay na kung saan ay malapit siya.

Ito ang kwento ng pag-iibigan nina Lawrence at Vicky.

Paano mo haharapin ang ganitong trahedya ng iyong buhay? Kung ikaw ang nasa kalagayan ni Vicky? Ano kaya ang gagawin mo?

Hindi natin hawak ang oras at ang buhay natin at lalong hindi natin alam kung hanggang kailan tayo sa mundong ito. Maraming pwedeng mangyari sa bawat segundo na ating buhay. Kaya naman, pahalagahan natin ang bawat segundo o minuto o oras na binibigay Niya sa atin…

Para sayo...

" Hangga't ako ang mamahalin mo, asahan mo ang pusong ito ay para sayo...."

(Para sa mga inlabow po ang kowts na iyan...at salamat sa photobucket sa picture)

Titira o mangungupahan?

Kung ikaw ay may iniibig o mga admirer

Maari mo siyang tanungin sa pamamagitan nito.... (nasa ibaba po)

Dali tanungin niyo na... titignan natin kong anong isasagot?

Kung ikaw naman kaya ang tatanungin ng ganyan...

Ano kaya ang sagot mo?

Ang puso ko parang apartment!

Marami nang tumira pero umaalis din pag nagsawa na.

Ngayong dumating ka, itatanong ko lang sana,

dito ka ba titira, o mangungupahan ka lang din tulad nila?

LOVE

What is Love?

Love has many different meanings to all different types of people. It is one of the most difficult questions to ask. Love is patient. Love is kind. Love is blind. You really cannot give the true meaning of love. But no matter how you define it, the most important is that you do feel love and know how to share it or show it to someone special. The deep of love cannot be measured, so do not measure or even question it because sometimes it makes your someone special hurt their feelings if asking them on how much he/she loves you.

Love is caring someone so deeply that without her/him you feel so incomplete. Your day will not complete if they are not around or without talking her/him and you feel sad if not communicating each other. You would do anything just to make them happy and to protect them. Love is like a magic that would touch your heart so deep and makes you happy if he/she is in your side in good and bad times. And of course, if you love someone always appreciate what he/she does unto you.

But love also is not always in a happy moments that both individual shared. There’s also sad moments when time comes that you and your partner had trouble, misunderstanding, fight etc. You don’t have to worry about because that is normal in a relationship. You just need to understand each other and try to be humble and always put in our mind that nobody is perfect. Through with these, the relationship that you’ve been creating will be stronger. Without fights, I guess, the relationships are poor.

A lot of trials will come in any relationship but if the two of you overcome it, I am sure the relationship will go stronger and healthier. Just be together, share the joy and sorrow, understand each other, or provide space to each other, but always be there for each other’s need.

In long distance relationship, it is impossible to create such relationship that both sides are far. But in my own belief it is possible to build a relationship even you and your partner are not together; meaning both are thousand miles away.

Trials are always present in this kind of relationship, it measured your patient. Distance, in fact, is a big challenge in any relationship. Some relationship failed because it didn’t work out and they allowed temptation to set in, destroying the relationship in the process. But if both have trust each other and have belief that they can make it by then success in relationship will follow.

*** I am ok now... Thank you people... :)

-Marco Paolo-

How to make a LDR work?

It's hard enough to make local relationships work, but having miles, States, and sometimes even an ocean between you makes it even more...

STEPS

1 - Ask the important questions at the onset, to make sure you are both clear on the parameters of the relationship. Setting parameters such as naming your relationship ( dating, seeing each other, boyfriend/girlfriend, engaged)as well defining exclusive(limited to one person,) non exclusive. These can be difficult and awkward questions to ask, but will save you great heartache and misunderstanding down the line. Example: "Are you open to the possibility of relocating if the relationship should become more serious?” or "What are you looking to get out of the relationship?". Stating your end goal or ideas will allow each person to maintain what they need.

2 - Communicate in some way every day, more than once if possible. Since you won't be seeing each other, it's important to establish and maintain an emotional connection. These don't always have to be long, in-depth conversations. Tell each other about your little triumphs and tragedies. Ask for advice. Use an instant messenger program or VoIP for real-time chat, or web cams for that visual connection. E-mail is great so make sure you use it, especially if long-distance phone calls put a strain on your budget. Remember that e-mail and even instant messengers can increase the possibility of misunderstandings. Write love letters. Send small gifts or flowers for no reason. In this case, quantity is as important as quality. You may discover an advantage over others whose partner is close at hand - you don't take communication for granted!

3 - Do things together. Defy the distance. As a long distance couple, it's important to do other things together besides the usual phone call. In a long distance relationship, interaction over the phone can become dull in the long run. Incorporating other forms of interaction are important. Just think... people in short-distance relationships do not spend the majority of their time talking, but rather doing things with each other. Try to replicate this by finding things to do together such as watching a TV show or movie simultaneously. For an extensive list of more things you can do with each other (or for each other) click here: Things for LDR Couples to Do .

4 - Take advantage of the benefits a long distance relationship offers: more time with friends and/or family, no arguments over toothpaste caps, the pleasure of seeing your sweetheart again after a long absence, time to mull your options (rather than snapping at your partner impulsively) before you respond to that email s/he wrote that seemed so rude the first time you read it, etc. Most important, being far apart gives you a chance to maintain your individuality - something that can get lost in the shuffle when couples spend all their free time together.

5 - Pursue common interests, even if it means pursuing them apart. If there's a movie you're both interested in seeing, watch it individually and then call each other afterward and talk about it. Read a certain book at the same time. Stargaze while you're on the phone. Set your watches to go off at the same time every day, and synchronize your alarm with that of your partner. Make it a point to think of each other when your watch goes off, and revel in the fact that he or she is thinking about you, too. Find creative ways to bond.

6 - Avoid the temptation to be controlling. People have free will and no one can or should control another person. As long as you are both interested in being in the relationship, you will stick with it and distance will not make a difference. As soon as one of you decides the other is not a good match - or someone else is a better match - your relationship ends, whether you live 3000 miles apart, two streets over, or share the same bed with your wedding picture on the wall. You are going to have to trust each other completely if this relationship is going to work.

7 - Talk about your future together. Assuming that ultimately you'd want to live together, discussing how you're going to get to that point will help you prove to each other that the relationship is going somewhere and that your efforts and frustrations are not in vain.

8 - Know when to say good-bye. While this is tough in any relationship, this can be especially hard over long distances. When communication becomes one-sided or sparse for too long and for no apparent reason, when arguments (yes, you'll have them) become too frequent, when the whole thing just seems like more trouble than it's worth, it's time to re-evaluate the relationship. You have to remember that for a healthy relationship, no matter how far or close, you must be willing to let go.

9 - Remember: things will get better with time, and even the relationship will become better. Have hope.

10 - Visit often. Try to make the time to visit each other as often as possible or as often as your budget permits you to. A relationship cannot thrive if the only thing you have is the phone calls. You need to see each other up close and personal every chance you get. The key here is to set up some "rules" about frequency of communication and visits and stick to them, consistency can help a LDR survive.

11 - Avoid jealousy and be trusting. One of the easiest ways to destroy a perfectly healthy relationship is to poison it with jealousy and drama. When you start a long distance relationship you must be realistic of the difficulties ahead. It always helps if you go in a relationship with the idea that everyone is innocent and worth of trust until proven otherwise. Don't fall in the trap to interrogate your partner every time he/she decides to go out for a drink with people you haven't met or he/she didn't get back to you right away when you called and left a message. Just because you are in a LDR, you lives won't pause. Your partner will naturally have a social life where he/she lives and so should you. Sure it helps to have your eyes open and not be totally naive but being overly suspicious is unhealthy for you and your relationship too. You should both maintain your social activity and be happy with yourselves.

12 - Be positive. Staying positive and not focusing on the negative aspects of a LDR is essential to keeping your relationship blooming and your partner content. Being away from your sweetie is not all bad news. Use the opportunity of personal time to pursue your interests and hobbies as well as your career objectives. Another positive points it that long distance dating pushes both of you to be more creative, communicate better since you don't have "face-to-face" time and test your feelings. As long as you see the long distance relationship as a temporary state, you will keep your chin up and transmit that feeling of security and happiness to your partner too.

Long distance dating is all about a balanced relationship between partners; a relationship built on strong foundations of trust, understanding and determination to make it work. The two partners should be reasonable about their expectations and willing to cooperate so that this relationship can lead to a happy ending. If these parameters are taken care of, you have nothing to worry about.

February: Love Month

February is known as the Love Month and we celebrate Valentine's Day on the 14th day of the month. Flowers, candies, chocolates, or candle light for the two... Many partners, today, are excited in the said occassion. This is their special day as lover, as couple or as partner. Some are going to have dinner with their honey, baby, or love and of course with matching candle light or singer who'll serenade them (hmmm... that's so sweet!). Some are going to watch concert of their favorite artists. And of course, some are going to take their (2nd...3rd...4th... and so on) honeymoon somewhere. Hehehe!!!

Single do celebrate also this occassion? Why not? Because this is for all you should show your love to your friends, mother, father, brothers and sisters. Why you dont' date them? Bring them to movie house, watch concert also, or dinner. Just show them how much you value their presence...

Love is patient, love is kind. It does not envy, it does not boast, it is not proud. It is not rude, it is not self-seeking, it is not easily angered, it keeps no record of wrongs. Love does not delight in evil but rejoices with the truth. It always protects, always trusts, always hopes, always perseveres. - 1 Corinthians 13:5-7

Ooppss... February is important month for Marco Paolo (ako yon...) because on the 7th day of the month I celebrate my 25th birthday. Whhhaaattt??? Yeah, it's my 25th birthday... Hehehe...

Hmmm.. so that's it for now... have a good evening to all!!!

-Marco Paolo-

The Story of the Bible and the Diamond Ring

My officemate sent me this message early this morning and i would like to share it with you.

A married lady was expecting a birthday gift from her husband.

For many months she had admired a beautiful diamond ring in a showroom, and knowing her husband could affort it, she told him that was she wanted.

As her birthday approached, this lady waited signed that her husband had purchased the diamond ring.

Finally, on the morning of her birthday, her husband called her into his study room. Her husband told her how proud he was to have such a good wife, and told her how much he loved her.
He handed her a beautiful wrapped gift box. Curious, the wife opened the box and found alovely leather-bound Bible, with the wife's name embossed in gold.

Angrily, she raised her voice to her husband and said, 'With all your money you give me a Bible?' And stormed out of the house, leaving her husband.


Many years passed and the lady was very successful in business. She managed to settle for a more beautiful house and a wonderful family, but realized her ex-husband was very old, and thought perhaps she should go to visit him. She had not seen him for many years.

But before she could make arrangements, she received a telegram telling her that her ex-husband had passed away, and willed all of his possessions to her. She needed to come back immediately and take care of things.



When she arrived at her ex-husband's house, sudden sadness and regret filled her heart. She began to search through her ex-husband's important papers and saw the still new Bible, just as she had left it years before.

With tears, she opened the Bible and began to turn the pages. Her ex-husband had carefully underlined a verse, Matt 7:11, 'And if you, being evil, know how to give good gifts to your children, how much more shall your Heavenly Father, who is in heaven, give what is good to those who ask Him?'

As she read those words, a tiny package dropped from the back of the Bible. It had a diamond ring, with her name engraved on it -- the same diamond ring which she saw at the showroom.

On the tag was the date of her birth, and the words. 'LUV U ALWAYS'.

---> Always appreciate little things; they usually lead you to bigger and better things. Do appreciate also simple gift whether it is expensive or not. The important is that it is coming from the bottom of someone's heart.