Yakap

nakita kita sa isang sulok

na parang ang lalim ng iniisip

nilapitan kita pero tila wala kang naramdaman

na may tao sa iyong tabi

hinawakan ko ang iyong mga kamay

at tinanong kita, "anong nangyari?"

nagulat ako dahil biglang buhos ng mga luha

mula sa iyong mga mata

hindi ko alam kung bakit at kung anong nangyari sa 'yo

tinanong kita ulit, "anong nangyari?"

ngunit hindi ko nakuha ang sagot mo

hinawakan ko na lamang ang kamay mo

at tinititigan ko ang mga mata mo

nakita ko sa mga mata mo ang takot at lungkot

sinubukan kong ika'y tanungin ulit

"anong nangyari?"

umiyak ka at nanlalanta

niyakap kita ng mahigpit

hindi na kita tatanungin ulit

sa halip, sa pamamagitan ng mga yakap ko

ay magsisilbing bubong ito na masasandalan mo

kung kailangan mo ako

yakap yakap kita noong gabing iyon

umiiyak ka pa rin pero hinayaan kitang

umiyak hanggang gumanda ang iyong pakiramdam

basta't ako'y nasa tabi mo

sa tingin ko'y sapat na iyon

kahit hindi ko alam kung ano talaga ang nangyayari

niyakap kita ng mahigpit at binulong ko sayo

ang mga katagang sa tingin ko ay ikakapanatag ng iyong damdamin

"kung ano man yang nararamdaman mo ngayon, nandito lang ako kung kailangan mo.."

at niyakap mo ako ng mahigpit......

sabi mo, "natatakot ako para sa kanya..."

*****ang panaginip

Kay Ganda... Sana!

Bago ako nagising kaninang madaling araw ay may dumalaw sa 'king murang isipan... hindi ko siya masyadong maalala ngayon at hindi ko masyadong maaninag kung sinu-sino ang mga iyon. Kay ganda... sana dahil mahimbing na mahimbing ang tulog ko habang kayakap ko ang unan ko. Pero dahil may dumalaw sa akin... kabado ako at lakas ng tibok ng puso ko. Ewan ko ba! Pinipilit kong alalahanin kung sinu-sino silang dumalaw kanina pero hindi ko talaga matandaan pero natatandaan ko ang pangyayari sa aking kubo. Magulo! Nagkalat ang mga gamit (may mga gamit ba ako?). May putek akong nakikita sa sahig! May bata! May kumakatok! Pero tahimik ang paligid. Waaahhh! ano ba yon?! Ang gulo ha!

Nagising ako kanina na puro kaba sa aking dibdib. Parang totoong totoo ang mga nangyari. Nakakatakot. Hindi ko alam kung may nakita akong patay doon. Basta! Hindi ko na siya maalala.

Buti na lang ginising ako ni jr ko dahil nawewe kasi siya....

Ngayon, parang gusto kong umalis malayo na malayo... yong maganda ang pupuntahan ko... yong makapag-isip ng mabuti... yong makapag-relax... yong walang masyadong iniisip... yong... basta maganda ang lugar.

Madami pa sana akong sasabihin dito kaso ambilis na naman nilang tumakbo sa isipan ko. Parang nagmarathon lang sila sa utak ko at biglang nawala. Di ko nahabol. Sh*****T talaga!

***ang larawan na makikita mo sa itaas ay kuha ko noong nasa Baguio ako. :)